Archival resources online szukajwarchiwach.pl

Archiwum Fotograficzne Stanisława Brzozowskiego

Narodowe Archiwum Cyfrowe
- brak danych - [1900] 1945-1952
- brak danych - 1900 - 1900
1945 - 1952
- brak danych - tak
archiwa prywatne i spuścizny - - - brak danych -
indeks osobowy No - brak danych -
inwentarz kartkowy Yes - brak danych -
inwentarz książkowy No - brak danych -
Stanisław Brzozowski urodził się w Warszawie w 1883 r., zmarł w 1968 roku w Łodzi. Jako młody chłopiec uczył się nauki zawodu w znanej warszawskiej firmie fotograficznej Leonarda Kowalskiego. Później pracował u równie cenionego fotografa Mariana Fuchsa, który posiadał aparaturę do kręcenia kronik filmowych. Brzozowski był bardzo zainteresowany fotografią, stąd uczył się pilnie, a nawet więcej niż było to wymagane. Tuż przed I wojną światową otworzył własny zakład w śródmieściu Warszawy, najpierw na ul. Elektoralnej, potem przeniósł się na ulicę Świętokrzyską.
Duże kwalifikacje i samodzielność finansowa pozwoliły mu na współpracę z teatrami warszawskimi. Zadaniem Brzozowskiego było fotograficzne dokumentowanie przedstawień premierowych. W okresie międzywojennym pracował dla wszystkich teatrów w Warszawie (Ateneum, Mały, Letni, Opera, Qui pro Quo, Morskie Oko). Jednak najbardziej był zaangażowany w pracę z Teatrem Polskim, którego dyrektorem był wówczas Arnold Szyfman. Stanisław Brzozowski był zaangażowany w pracę z teatrem do tego stopnia, że niekiedy brakowało mu czasu na obsługiwanie własnych klientów.
Sporo zdjęć wykonywał dla prasy. Współpracował z tygodnikami i miesięcznikami. Około trzystu zdjęć znajduje się w „Kurierze Codziennym”, przede wszystkim w działach: kultura, gospodarka, dyplomacja, polityka. Pracował również dla kroniki filmowej.
Z końcem II wojny światowej, kiedy Warszawa leżała w gruzach, Brzozowski przeprowadził się do Łodzi. Otworzył tu skromny zakład fotograficzny przy ul. Piotrowskiej, po czym nawiązał kontakt z miejscowymi teatrami. Głównie współpracował z Teatrem Wojska Polskiego i Teatrem Powszechnym. Powojenna Łódź wypełniła lukę kulturalną po zniszczonej Warszawie i urosła do rangi liczącego się ośrodka życia teatralnego i filmowego. Od 1946 roku dyrektorem Teatru Wojska Polskiego był Leon Schiller. Był to złoty okres teatru łódzkiego, w którym aktywnie uczestniczył Stanisław Brzozowski.
Sygn. 1-54 - Portrety
Sygn. 55-82 - Teatr Wojska Polskiego w Łodzi
Sygn. 83-98 - Teatr Powszechny TUR - II scena Teatru Wojska Polskiego w Łodzi
Sygn. 99-110 - Teatr Powszechny w Łodzi
Sygn. 111-116 - Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi
Sygn. 117-128 - Zdjęcia z nierozpoznanych sztuk teatralnych
Sygn. 129-130 - Bolesław Bierut
Sygn. 131-134 - Widoki Warszawy.
negatywy

Amount of archival material

1484

1484

0

0.50

0.50

0.00

Amount of non-archival material

0

0.00

- brak danych -