Archival resources online szukajwarchiwach.pl

Akta dr med. Tadeusza Rejmanowskiego z Włocławka

Archiwum Państwowe w Toruniu Oddział we Włocławku
- brak danych - 1919-2007
- brak danych - 1919 - 2007
- brak danych - tak
archiwa prywatne i spuścizny - - polski
inwentarz książkowy Yes - brak danych -
Tadeusz Rejmanowski ur. się 23 X 1928 r. w Aleksandrowie Kujawskim. Jego ojciec Franciszek pracował w Sądzie Grodzkim w Aleksandrowie Kujawskim. Matka Klementyna z domu Izydorczyk wcześniej mieszkała we wsi Dąbrówka niedaleko Nieszawy. Wybuch II wojny światowej przerwał jego naukę na poziomie szkoły powszechnej. Udało mu się ukończyć 4 oddziały (klasy) szkoły powszechnej w rodzinnym mieście, w której edukację rozpoczął w 1935 r. Na początku wojny, wraz z rodziną, przeniósł się do Włocławka. W wieku 14 lat objęto go obowiązkiem pracy przymusowej na rzecz III Rzeszy. W 1942 r., jakiś czas, pracował w jednej z włocławskich fabryk fajansu, następnie od czerwca tego roku do lata 1944 r., pracował w charakterze gońca w jednej z włocławskich księgarni. Kilka ostatnich miesięcy wojny spędził w obozie pracy w Michelinie (obecnie dzielnica Włocławka) i uczestniczył w pracach przy budowie bunkrów w okolicach Kowala. Po zakończeniu wojny jeszcze w 1945 r., rozpoczął naukę w Gimnazjum im. Ziemi Kujawskiej, które ukończył w 1947 r. uzyskując wykształcenie maturalne (tzw. małą maturę). Nie dostał się na studia medyczne w Gdańsku ze względu na brak punktów za pochodzenie społeczne. Rozpoczął wówczas studia na Wydziale Przyrodniczym UMK w Toruniu (dzisiaj wydział biologii). Tutaj studiował tylko rok. Naukę przerwał, ponieważ zdał egzamin na Akademię Medyczną w Szczecinie. Studia ukończył w 1954 r. i uzyskał dyplom lekarski. Był aktywnym studentem. W międzyczasie był m.in. delegatem asystentów na I Kongres Nauki Polskiej, który odbył się w 1951 r. w Warszawie. W czasie studiów, w 1953 r., zawarł związek małżeński z włocławianką Hanną Nawrocką. Po ukończeniu studiów rozpoczął we Włocławku pracę zawodową. Najpierw pracował w przychodni rejonowej, następnie (do 1966 r.) wypełniał m.in. wolontariat w miejscowym szpitalu im. Heliodora Święcickiego. Pracował w oddziale chirurgii. Przez szereg lat prowadził również prywatną praktykę lekarską (do 1975 r.). Niewątpliwie musiał wykazywać się dużym zaangażowaniem, ponieważ w 1966 r. zaczął sprawować funkcję zastępcy ordynatora tego oddziału. Wcześniej, bo w 1964 r., objął stanowisko dyrektora szpitala miejskiej przy ul. Toruńskiej (obecnie Wyszyńskiego). Był nim do 1973 r. W ramach wieloletniej aktywności zawodowej podejmował szereg ważnych inicjatyw. Utworzył pierwszy w regionie, najpierw pododdział chirurgii dziecięcej, który po krótkim czasie został przekształcony w samodzielny oddział. Kierował tym oddziałem w latach 1967-1995. W 1976 r. w Akademii Medycznej w Gdańsku obronił pracę doktorską pt. „Rozkład grup krwi układu ABO u polskich dzieci z wrodzonym zwężeniem odźwiernika”. Osiągnął także drugi stopień specjalizacji z zakresu chirurgii ogólnej i chirurgii dziecięcej. Spełniał się również w dydaktyce medycznej. Do 1994 r. uczył w Medycznym Zawodowym Studium Pielęgniarskim we Włocławku. W pracy w szpitalu szkolił lekarzy. Pod jego opieką, do 1995 r., pierwszy stopień specjalizacji z zakresu chirurgii dziecięcej uzyskało siedmiu lekarzy, a drugi stopień trzech. T. Rejmanowski był znanym działaczem społecznym, a przede wszystkim miłośnikiem historii, ze szczególnym uwzględnieniem historii medycyny i dziejów regionu. Od młodych lat brał aktywny udział w życiu wielu towarzystw i organizacji naukowych i kulturalnych. Był m.in. członkiem pierwszego włocławskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego, który powstał w 1956 r. i działał do około 1982 r. W 1979 r. znalazł się wśród członków – założycieli Włocławskiego Towarzystwa Naukowego. Dzięki niemu w 1984 r. powstała Komisja Historyczna przy Zarządzie Głównym Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych, której przez ponad 10 lat (do 1996 r.) przewodniczył. Aktywnie pracował także m.in. w strukturach Komisji Historycznej Polskiego Towarzystwa Lekarskiego; Komisji Historycznej Kujawsko – Pomorskiej Okręgowej Izby Lekarskiej. W latach 1985-1995 był także członkiem – korespondentem Międzynarodowego Towarzystwa Historii Chirurgii Dziecięcej w Rotterdamie. W 2000 r. mocno zaangażował się w tworzenie we Włocławku nowych struktur Polskiego Towarzystwa Historycznego. Podczas zebrania założycielskiego został wybrany na stanowisko prezesa Koła. W końcu 2002 r. Koło przekształciło się w samodzielny oddział, a T. Rejmanowski został jego pierwszym prezesem. W 2003 r. wziął udział, jako delegat Oddziału, w Krajowym Zjeździe PTH, który odbył się w Przemyślu. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia w 2005 r. zrezygnował z pracy społecznej w Oddziale PTH. T. Rejmanowski były autorem wielu różnego rodzaju publikacji naukowych i popularnonaukowych. Jego dorobek szacuje się w setkach (sporo ponad 300) tekstów, które ukazały się w gazetach, czasopismach naukowych i popularnonaukowych, wydawnictwach książkowych. Szczególnie interesował się historią medycyny. Opracował dziesiątki biogramów lekarzy, felczerów, aptekarzy, którzy na przestrzeni wieków działali w regionie Kujaw wschodnich i ziemi dobrzyńskiej. Był autorem m.in. rozdziałów o opiece zdrowotnej zamieszczonych w dwutomowych dziejach Włocławka, wiele artykułów opublikował w periodykach pt. „Zapiski Kujawsko – Dobrzyńskie, Ziemia Kujawska. Jego biogramy publikowano m.in. w Polskim Słowniku Biograficznym, a potem również w pierwszych tomach Włocławskiego Słownika Biograficznego. Ostatnim opracowaniem autorstwa T. Rejmanowskiego, które zostały wydane staraniem PTH Oddział we Włocławku były „Dzieje „Starego Szpitala” we Włocławku (1823-1997)” (Włocławek 2008, ss. 99). T. Rejmanowski za swoją osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej otrzymywał dowody uznania. Był odznaczony szeregiem nagród, m.in. dwukrotnie medalem i odznaką za zasługi dla rozwoju miasta Włocławka, złotą odznaką Zasłużony dla Województwa Włocławskiego, srebrną odznaką Zasłużony dla Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, medalem Komisji Edukacji Narodowej, złotym Krzyżem Zasługi, który otrzymał w 1972 r. w dowód uznania za uratowanie 9 ofiar (poparzonych) w wypadku, który zdarzył się w Kujawskiej Fabryce Farb i Lakierów. Ostatnim odznaczeniem był tytuł Pro Gloria Medici (Ku Chwale Lekarzy), który otrzymał w 2008 r. od Izby Lekarskiej w Toruniu. I.Materiały do biogramów lekarzy i felczerów, sygn. 1-36;
II.Materiały dotyczące aptekarzy i dziejów aptekarstwa, sygn. 37-44;
III.Materiały do dziejów szpitali, sygn. 45-62;.
IV.Materiały dotyczące służby zdrowia i historii medycyny, sygn. 63-78;
V.Materiały dotyczące dziejów towarzystw i szkół, sygn. 79-83;
VI.Materiały dotyczące historii Polski i powszechnej, sygn. 84-89.
- brak danych -

Amount of archival material

89

89

0

1.83

1.83

0.00

Amount of non-archival material

0

0.00

- brak danych -